Deze prachtige Maserati was zo snel verkocht dat we zelfs geen tijd kregen om het verhaal van de auto te schrijven…
Nadat het merk zich in 2005 had afgesplitst van Ferrari om zich aan te sluiten bij de Fiat/Alfa Romeo-groep binnen de Fiat Group, had Maserati geen opvolger voor zijn populaire Coupé-familie. Ferrari werkte hard aan een vervanger vóór de splitsing, maar behield het project voor zichzelf toen het Maserati afsplitste. Die auto werd in 2008 de Ferrari California.
Na een wervelende ontwikkelingsperiode van negen maanden om de auto te vervangen die Ferrari voor het merk had ontwikkeld, werd de nieuwe Maserati GranTurismo gelanceerd voor het modeljaar 2007 met een agressieve styling en een design en prestaties die bij het segment pasten.
In eerste instantie hadden was alleen de 4,2-liter F136 V-8 de enige motoroptie. Deze spectaculair klinkende V-8 droeg een echte Ferrari-erfenis, aangezien de befaamde autofabrikant de motor ontwikkelde en bouwde naast de hedendaagse Ferrari F430 en later de 458-aandrijflijnen. De 4,2-liter V-8 van de GranTurismo leverde een gezonde 399 pk en 460 Nm koppel, aangestuurd door een automatische zesversnellingsbak van ZF.
Slechts een jaar later kwam de GranTurismo S, met een grotere 4,7-liter V-8 met 434 pk en 489 Nm. In plaats van de traditionele zesversnellingsbak van ZF was er een semi-automatische zesversnellingsbak die werd gedeeld met de eerder genoemde F430, gepositioneerd in een transaxle-oriëntatie. Een optionele sportvering en grotere Brembo-remmen waren beschikbaar, evenals een luidere uitlaat. De sprinttijd van 0-100 km/h van de GranTurismo S daalde tot ongeveer 4,7 seconden en de topsnelheid steeg tot 290 km/h.
De meest agressieve GranTurismo, de GranTurismo MC Stradale, kwam in 2011 uit en bracht technologie en stilistische componenten van het Maserati MC-raceprogramma. De 4,7-liter V-8 bleef, opgevoerd tot 444 pk en 509Nm, die samen met de transmissieschakeltechniek van de Ferrari 599 GTO en een weight watchers dieet van 110 kg de tijd van 0 tot 100 km/h terugbracht tot 4,3 seconden en de topsnelheid tot 299 km/h. Zoals verwacht was de ophanging stijver dan die van de S en de standaard Brembo koolstofkeramische remmen waren een primeur voor de GranTurismo-familie.
In de Verenigde Staten stond de MC Stradale bekend als de GranTurismo MC en had niet de semi-automatische zesversnellingsbak, maar behield in plaats daarvan de traditionele zesversnellingsbak van ZF van de GranTurismo S. De MC kreeg ook niet de lichtgewicht koolstofstoelen van de MC Stradale en kreeg ook niet de achterbankverwijdering zoals de MC Stradale voor de Europese markt. Elders werden de esthetische en aerodynamische verbeteringen van de MC Stradale behouden.
Waneer je destijds een atmosferische, V-8-aangedreven, achterwielaangedreven, semi-exotische grand touring coupé wilde, was de GranTurismo je enige optie. Natuurlijk, dat is nogal specifiek, maar het vertegenwoordigde de uniciteit van Maserati in een uitgebreid veld van tweezits sportwagens.
En dat is het vandaag de dag nog steeds.
After splitting from Ferrari in 2005 to join the Fiat/Alfa Romeo group within the Fiat Group, Maserati had no successor to its popular coupe family. Ferrari worked hard on a replacement before the split, but kept the project to itself when it spun off Maserati. That car became the Ferrari California in 2008.
After a whirlwind nine-month development period to replace the car Ferrari had developed for the brand, the new Maserati GranTurismo was launched for the 2007 model year with aggressive styling and a design and performance that suited the segment.
Initially, the 4.2-liter F136 V-8 was the only engine option. This spectacular-sounding V-8 carried a true Ferrari heritage, as the famed automaker developed and built the engine alongside the contemporary Ferrari F430 and later 458 powertrains. The GranTurismo’s 4.2-liter V-8 produced a healthy 399 horsepower and 460 Nm of torque, sent through a ZF six-speed automatic transmission.
Just a year later came the GranTurismo S, with a larger 4.7-liter V-8 producing 434 horsepower and 489 Nm. In place of the traditional ZF six-speed transmission was a six-speed semi-automatic shared with the aforementioned F430, positioned in a transaxle orientation. An optional sports suspension and larger Brembo brakes were available, as was a louder exhaust. The GranTurismo S’s 0-60 mph sprint time dropped to around 4.7 seconds, and top speed rose to 180 mph.
The most aggressive GranTurismo, the GranTurismo MC Stradale, arrived in 2011, bringing technology and styling cues from Maserati’s MC racing program. The 4.7-liter V-8 remained, boosted to 444 hp and 509 Nm, which, together with the transmission shifting technology of the Ferrari 599 GTO and a Weight Watchers diet of 110 kg, reduced the 0-100 km/h time to 4.3 seconds and the top speed to 299 km/h. As expected, the suspension was stiffer than that of the S and the standard Brembo carbon ceramic brakes were a first for the GranTurismo family.
In the United States, the MC Stradale was known as the GranTurismo MC and did not have the semi-automatic six-speed gearbox, instead retaining the traditional ZF six-speed gearbox of the GranTurismo S. The MC also did not get the lightweight carbon seats of the MC Stradale, nor did it get the rear seat delete of the European-market MC Stradale. Elsewhere, the aesthetic and aerodynamic improvements of the MC Stradale were retained.
Back then, if you wanted a naturally aspirated, V-8-powered, rear-wheel-drive, semi-exotic grand touring coupe, the GranTurismo was your only option. Sure, that’s a bit specific, but it represented Maserati’s uniqueness in a vast field of two-seater sports cars.
And it still does today.
Dick Bloemendaal